Dostępność:Wysyłka w 24 godziny

Dotychczas o rozwiązaniach konstrukcyjnych i wyposażeniu budynków inwentarskich decydowali projektanci, którzy uwzględniali głównie przepisy dotyczące wytrzymałości i bezpieczeństwa budowli. Stosowane technologie i systemy utrzymania zwierząt były najczęściej wypadkową poglądów użytkownika oraz ograniczeń wynikających z zastosowanych materiałów i szczegółowych rozwiązań konstrukcyjnych budynku.
Od 1994 roku Polska jest stowarzyszona z Unią Europejską i konsekwentnie dostosowuje swoje przepisy do standardów, które są stosowane w tym ugrupowaniu. Dotyczy to również przepisów związanych z utrzymywaniem zwierząt gospodarskich, w tym także drobiu.
Od właściwego przygotowania naszych rolników do respektowania zasad obowiązujących na tzw. Wspólnym rynku europejskim zależy, czy będą potrafili dostosować swoje gospodarstwa do wymagań rynkowych obowiązujących w krajach Unii Europejskiej.
Osiągnięcie lepszych pozycji marketingowych przez naszych producentów rolnych jest również bardzo ważne ze względu na konieczność zmniejszania deficytu w handlu rolnym, jaki występuje pomiędzy Polską a krajami Unii Europejskiej i który od 1993 roku systematycznie się powiększa. Wiele unormowań prawnych obowiązujących w państwach unijnych, oprócz celów szczegółowych dotyczących na przykład higieny, dobrostanu zwierząt czy też ochrony środowiska, zakłada również realizację ogólniejszego celu polegającego na stworzeniu wyrównanych warunków konkurencji pomiędzy producentami pochodzącymi z różnych krajów. Chodzi o to, że różne wymagania obowiązujące w poszczególnych krajach Unii Europejskiej mogłyby doprowadzić do zniekształcenia równych warunków wyjściowych w walce konkurencyjnej i naruszyłyby właściwe funkcjonowanie „Wspólnego Rynku", w tym przypadku w dziedzinie chowu drobiu i produkcji wyrobów z mięsa drobiowego.
Przygotowując Kodeksy Zaleceń i Praktyk Rolniczych dla gospodarstw utrzymujących zwierzęta, specjaliści poznańskiego Oddziału IBMER uwzględnili najważniejsze przepisy i zalecenia stosowane w tym zakresie w państwach należących do Unii Europejskiej. Szczególną uwagę poświęcono problemom związanym z utrzymaniem dobrostanu zwierząt, zoohigieną, higieną pracy oraz ochroną środowiska naturalnego, zarówno w obrębie budynku inwentarskiego, jak również w jego otoczeniu. Rolnicy, którzy będą przestrzegali zawartych w Kodeksie zaleceń oraz uwzględnią zawarte w nim tzw. „Dobre Praktyki" mogą być pewni, że osiągną dobrą pozycję w walce konkurencyjnej z rolnikami unijnymi.