We współczesnej produkcji zwierzęcej racjonalne żywienie świń jest niemożliwe bez stosowania różnego rodzaju dodatków paszowych. Nazwa "dodatki paszowe" obejmuje te związki, które nie są niezbędne do życia i prawidłowego rozwoju, ale wprowadzone do diety poprawiają jej smakowitość, wspomagają procesy trawienia i wchłaniania składników pokarmowych oraz korzystnie wpływają na ogólny stan zdrowotny zwierzęcia. Brak tych związków w żywieniu zwierząt wysoko produkcyjnych może stanowić barierę do pełnego wykorzystania ich możliwości do rozrodu i produkcji mięsa. Wprowadzone do mieszanek pełnodawkowych w procesie produkcji umożliwiają dłuższe magazynowanie pasz, bez obawy ich zepsucia. W konsekwencji, zastosowanie dodatków paszowych w żywieniu świń może poprawić warunki bytowania zwierząt i ich długowieczność, zmniejszyć nakłady białka i energii na wyprodukowanie tuszy o pożądanej jakości, oraz chronić naturalne środowisko przed emisją niepożądanych gazów i niestrawionych składników pokarmowych.
W ostatnich latach pojawiło się na rynku wiele różnych dodatków paszowych dla świń, natomiast dane o korzyściach i ewentualnych zagrożeniach ich stosowania nie są jeszcze powszechnie znane. Zamiarem wydawcy jest obiektywne i wyczerpujące przedstawienie obecnej wiedzy na temat rodzajów i działania różnych dodatków paszowych, sposobu dawkowania i korzyści produkcyjnych ich stosowania w żywieniu świń oraz ewentualnych zagrożeń dla zwierząt i ludzi w przypadku niewłaściwego ich użycia.
Pierwsze trzy rozdziały dotyczą zastosowania syntetycznych aminokwasów i witamin oraz makro- i mikroelementów tj. tych składników, których nie zalicza się do klasycznych dodatków paszowych. W ślad za ostatnimi normami żywienia świń (1993), które są przeznaczone dla zwierząt wysoko produkcyjnych uznano, że zagadnienie odpowiedniego bilansowania dawek z uwzględnieniem zapotrzebowania na amino kwasy, składniki mineralne i witaminy jest obecnie na tyle ważne w naszym kraju, że wymaga szerszego omówienia i zamieszczenia we wspólnej publikacji z typowymi dodatkami paszowymi.
Kolejne rozdziały dotyczą zastosowania antybiotyków paszowych i probiotyków, preparatów przynoszących często taki sam efekt mimo różnic w mechanizmie biologicznego działania, co nadal budzi kontrowersje dotyczące wyboru odpowiedniego dodatku. W opracowaniu nie pominięto też enzymów paszowych, używanych w żywieniu świń wprawdzie nie tak powszechnie jak w żywieniu drobiu, ale których znaczenie może wzrosnąć w najbliższym czasie, jak np. w przypadku enzymu fitazy.
W dalszej części publikacji można znaleźć informacje o przeciwutleniaczach, konserwantach i detoksykantach substancjach, które zwiększają trwałość mieszanek i ich odporność na zepsucie lub skażenie, a niekiedy wręcz pozwalają na bezpieczne skarmianie mniej wartościowych pasz.
Opracowanie dostarcza także informacji o stosowaniu ziół w żywieniu świń, oraz o innych preparatach roślinnych, których specyficzne działanie, polegające na poprawie mikroklimatu pomieszczeń inwentarskich i ograniczaniu emisji amoniaku do środowiska naturalnego ma znaczenie ekologiczne.
Każdy rozdział zawiera podstawowe dane na temat poszczególnych preparatów paszowych, a dla czytelnika zainteresowanego dodatkowymi informacjami zamieszczono wykaz najważniejszych pozycji literatury fachowej, z której korzystano przy opracowywaniu niniejszego materiału.
Wszystkie części publikacji zawierają bieżące wykazy preparatów dopuszczonych do obrotu rynkowego w kraju przez Ministerstwo Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Należy podkreślić, że tylko zarejestrowane dodatki paszowe mogą być stosowane w żywieniu zwierząt. Niektóre z nich są dopuszczone do obrotu tylko okresowo i w przyszłości mogą być wycofane, a inne nowe zostaną zarejestrowane. Wszelkie informacje o obecnie zarejestrowanych dodatkach paszowych można uzyskać w Departamencie Produkcji Rolniczej Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.
