Dostępność:Wysyłka w 24 godziny

Obejrzyj spis treści w pliku PDF

Gospodarstwo leśne jest przedmiotem twórczej pracy leśnika obejmującej trzy podstawowe formy działalności: cięcia, odnawianie i pielęgnację. Poprzez cięcia leśnik pobiera z lasu podstawowy plon - drewno, poprzez odnawianie odtwarza uszczuploną przez cięcia substancję leśną, a poprzez pielęgnację stwarza warunki do stabilnego funkcjonowania lasu.

Urządzanie lasu ma na celu jak najpełniejsze zaspokojenie społecznego za­potrzebowania na różne funkcje pełnione przez las - ochronne (ekologiczne), gospodarcze i społeczne, przy jednoczesnym zapewnieniu mu trwałego i zrów­noważonego rozwoju. Osiągnięcie tego celu wymaga utrzymania wielkości i struktury zasobów drzewnych na odpowiednim poziomie i w określonych granicach, stąd też działania dotyczące cięć, odnawiania i pielęgnacji muszą być regulowane.

Gospodarstwo leśne jest układem regulowanym przez leśnika, który wspo­maga naturalne mechanizmy obronne lasu i dba o utrzymanie jego trwałości oraz o prawidłowy przebieg procesów biologicznych w lesie, a w rezultacie o utrzymanie go przy życiu.

We współczesnym świecie metody regulacji ulegają powolnej lecz ciągłej ewolucji na skutek rozwoju wiedzy o lesie oraz zmian zachodzących w przyrod­niczym i gospodarczym otoczeniu lasu. Obecnie w naukach leśnych wyodrębniły się dwa kierunki badawcze zajmujące się teorią lasu i metodami regulacji. Kierunek pierwszy - normatywno-docelowy - wiąże się z naukowymi trady­cjami leśnictwa niemieckiego. Podstawę tego kierunku stanowi przeświadcze­nie, że jedynym sposobem na zapewnienie gospodarstwu leśnemu cech trwało­ści oraz na zachowanie ciągłości produkcji jest trwałe utrzymanie wzorcowej, optymalnej struktury wiekowej gospodarstwa oraz wzorcowego zapasu produk­cyjnego. Drugi kierunek - realistyczny - wykształcił się w ostatnich dziesięcio­leciach w Polsce, w Katedrze Urządzania Lasu Akademii Rolniczej im. H. Kołłątaja w Krakowie. Kierunek ten opiera się na przeświadczeniu, że utrzymanie trwałości gospodarstwa leśnego i ciągłości jego produkcji nie wy­maga kształtowania struktury wiekowej gospodarstwa według optymalnego wzorca, ponieważ osiągnięcie, a następnie utrzymanie na trwałe, stanu opty­malnego nie jest w rzeczywistości możliwe. Zakłada się, że regulacja urządze­niowa ma na celu utrzymanie trwałego i zrównoważonego rozwoju lasu i polega na takim oddziaływaniu na procesy rozwoju lasu, aby nie spowodować zakłóceń w ich przebiegu, a jednocześnie nadać im pożądany kierunek. Regulacja w leśnictwie powinna mieć zatem charakter samodzielny, tj. niezależny od wymogu utrzymania wzorcowej, optymalnej struktury wiekowej gospodarstwa leśnego.

Niniejsze opracowanie zawiera zbiór nowych, opartych na realistycznych założeniach, metod regulacji w różnych sposobach zagospodarowania.